Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Περασμένα μεσάνυχτα

Πέρα από τη χώρα των ονείρων
στάθηκες για μια στιγμή μονάχη
Ω! Πώς φοβόσουν.
Οι λέξεις καρφιά μες στο μυαλό
Η εικόνα σου όμοια με ψίθυρο.


Πάντα το βήμα μένει μετέωρο
Δίχως σκαλί να το κρατά
Πιάνεις το χέρι μου
Αγγίζεις με την σκέψη την καρδιά
κι ύστερα άβυσσος και σκόρπιο χώμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου